Hell in my head

เซ็งเกินพิกัด …

ไม่รู้ว่าเทอมหน้าจะจบไหม .. แต่ก็จะพยายาม

.

.

ส่วนหนึ่งที่บั่นทอนกำลังใจมาก คือความไม่พร้อม (รึเปล่า) หรืออะไรก็ตามที่มันส่งผลให้เหตุการณ์ในวันนี้เกิดขึ้น ก็ช่างมันเหอะ ยังไงก็คงจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยไปได้

.

.

ไม่ใช่ว่าเราไม่พยายาม หรือไม่ขวนขวาย ไม่กระตือรือร้น แต่พูดตรง ๆ จ่ายแพงกว่า สบายกว่า เป็นสัจธรรมโคด ๆ เลยล่ะ ..

พิการซ้ำซ้อน

ก่อนอื่นขอแจ้งข่าวก่อนว่าจอ LCD แซมซังสุดเลิฟ ได้หายพิการและกลับมาประจำการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พอห่างจากมันไปนาน ๆ โดยใช้แต่โน๊ตบุ๊ค ไปเจอจอ 19 นิ้วถึงกับอึ้ง “เฮ้ย! ทำไมมันใหญ่งี้วะ” ติดใจ อยากกลับไปใช้จอใหญ่ ๆ ซะอีกแล้ว ไม่ได้ ๆ เด๋วน้องขาวนวลเค้าจะน้อยใจเนอะ อิอิอิ

เอาจอไปส่งเคลมที่ไอทีซิตี้ สาขาพันติ๊บงามวงศ์วาน ว่าแล้วเลยเดินหาสายแลนแบบ Cross ซะหน่อย จะได้เชื่อมข้อมูลระหว่างโน๊ตบุ๊คกะพีซี หยิบสายแลนเป็นถุง ๆ มาถามลุงเจ้าของร้านว่า “สายครอสหรือเปล่าครับ” แกตอบว่า “สายแลนครับ” วางแล้วเดินอมยิ้มหนีเลย ไม่ไหว ๆ จำราคาได้อย่างเดียวชิมิ เลยมาได้ที่ร้านถัดมา เจ๊แกก็ทำตั้งน๊านนน กว่าจะได้ ไม่รู้ว่าจั๊มสายถูกรึเป่าด้วยนั่น ไอ้เรารึ เรียนก็เรียนมา แต่ก็คืนอาจารย์ไปในวันที่ส่งงานนั่นแหละ เอิ๊ก ๆ ๆ

กลับมาด้วยความรู้สึกว่า เออ พีซีตูมีการ์ดแลนรึว๊า เหมือนจะถอดออกตั้งแต่ใช้ Wireless USB เมื่อสมัยเรียนมหา’ลัยแล้ว เป็นงั้นจริง ๆ ด้วย หลังเคสกลวงโบ๊ ต้องกลับไปพันติ๊บอีกรอบเพื่อซื้อการ์ดแลนอีกแล้ว น้ำมันถูกด้วยเนอะ หุหุหุ

Continue reading

อุปสรรค และขวากหนาม…

เรียนก็อยาก แต่ตอนนี้ชักไม่อยากแล้ว…

การทำงานของเรามันไม่เหมือนคนอื่น วันละ 12 ชั่วโมง สลับกลางวัน กลางคืนทุก 2 อาทิตย์ ถามว่าลำพังแค่นี้สุขภาพก็พังไปแล้ว แถมยังจะมาเรียน อ่านหนังสือ ทำการบ้าน แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาพักผ่อน

แม่เราเค้าก็มองแค่ว่าวันนึงมึงทำงานกี่ชั่งโมงกัน เวลาว่าง ๆ ก็อ่านหนังสือสิ แต่เขาจะเข้าใจไหม ว่าเสียงมันดัง อ่านก็ไม่รู้เรื่องเท่าไร มานั่งอ่านหนังสือ หรือทำการบ้าน คนแถวนี้ก็หมั่นไส้ว่าจะข้ามหน้าข้ามตา ไม่ต้องกลัวหรอกครับ ผมไม่เหยียบหัวพวกพี่หรอก ผมเรียนจบผมจะไปเป็นอาจารย์แล้ว ไปสอนเด็กให้ไม่มีความเห็นแก่ได้ ความเห็นแก่ตัว สบายอก สบายใจกว่าเป็นไหน ๆ

ยิ่งนับวัน อาการปวดหัวก็ยิ่งไม่ทุเลาลง ก็นะ..สาเหตุมันก็มีให้ปวดได้ทุกวัน คือ อะไร ๆ มันก็ประดังประเดเข้ามา บางทีเราอาจจะต้องตัดทุกเรื่องออกไปก่อนให้เหลือแต่งาน แล้ว่อยเก็บเงินก้อนนึง เพื่อหยุดไปเรียนอย่างเดียวเลยจะดีกว่าไหม คือ… จะได้ไม่สร้างความเดือดร้อนให้พี่ ๆ เค้า กลายเป็นประเด็นทางการเมืองไปซะงั้น อืม.. เลิกดีกว่า เสียดายเงินเหมือนกันนะ ตั้ง 23,000 แต่ดันทุรังต่อไปก็อีกเทอมละ 20,000 แล้วมันจะไปจบเอาเมื่อไร จะสูญเสียเงินมากกว่านี้ไหม กับการที่ยอมเสีย 23,000 นี้ไปแล้วเก็บความผิดหวังนี้ไว้ไปทุ่มเทเต็ม ๆ เมื่อพร้อมจริง ๆ ดีกว่า

ช่วยคิดหน่อยสิครับ ว่าเป็กซ์จะทำอย่างไรต่อไปดี

ไปสัมนาเสริม เติมความรู้ (?) ที่ มสธ. มาครับ

เสาร์ – อาทิตย์ที่ผ่านมา (ก็เมื่อวานกะวันนี้นี่แหละ) ไปสัมนาเสริมวิชา 32701 การจัดองค์การและทรัพยากรมนุษย์มาครับ อันที่จริง สัมนาเสริมในประสาของ มสธ. ก็คือไปเรียนนี่แหละ มีสรุปเนื้อหาโดยอาจารย์และทำแบบฝึกหัด หรือ Case เป็นกลุ่ม ๆ ก็ 50% ที่สบาย เพราะทำงานกะกลางวัน ดังนั้น เลิกสัมนาแล้วจึงกลับไปนอนได้ ไม่ต้องไปเข้ากะกลางคืน (ไม่งั้นนะตาย) ส่วนอีก 50% ที่แทบตาย ก็เพราะไอ้อาการปวดหัว ที่ทำเอานอนไม่หลับตลอดคืน แถมตามไปหลอกหลอนตอนสัมนาเป็นระยะ ๆ ทรมานสิ้นดี แต่ทำไงได้ หลวมตัวเรียนไปแล้วก็ต้องอดทน เจ็บแค่นี้มันคงไม่ตายหรอกเนอะ อิอิอิ

ว่าแล้วก็ลืมถ่ายรูปเพื่อน ๆ ในกลุ่มเก็บไว้เลย (แถมยังไม่เมมเบอร์ใครเก็บไว้อีกตะหาก เด๋วค่อยโทรไปถามผึ้งเอา) แต่ก็แอบถ่ายลูกอะไรก็ไม่รู้ที่ มสธ. มา ดูกันหน่อยเป็นไร

สองวันนี้ก็ได้รู้จักกับเพื่อน ๆ เพิ่มอีก 2 คน ส่วนอีก 2 คนรู้จักกันตั้งแต่วันปฐมนิเทศแล้ว ก็จะมีพี่ตุ๊กตา อ่ายผึ้ง (อายุมากกว่าเราตั้ง 5 ปี แต่กลมกลืนกัน อิอิอิ) พี่กิ่ง แระก็ โก้ ที่ตอนแรกดูเป็นหนุ่มแบงค์ที่ภูมิฐานมาก ที่ไหนได้ อายุ 24 มากกว่าเราปีเดี๊ยะ (แต่แต่งตัวดีกว่าเราจนแบบว่า เราเป็นยาจกไปเลย หุุหุหุ)

ไปเรียนคราวนี้ก็ได้ความเครียดมานิดหน่อย คือ เราจะอ่านหนังสือทันไหม รู้เรื่องไหม และ… จะทำข้อสอบได้ไหม ก็อยากจะเรียนให้จบตามเวลา 2 ปีครึ่งนะ แต่ไม่รู้สุขภาพจะอำนวยขนาดไหน แล้วเรื่องงานอีก เรื่องปัญหารอบด้าน เฮ้อ…นี่ล่ะมั้งสาเหตุของไมเกรน ไม่คิดก็ไม่ได้ อนาคตทั้งนั้น

เอาล่ะ พักผ่อนดีกว่า ปัญหาคับอก ค่อยยกเอาไว้คิดเมื่อว่าง ๆ เนอะ!!!