ตั้งแต่เริ่มคลำแนวทางฟังเพลงของตัวเองเจอ ก็หมกมุ่นอยู่กับพวกเพลงสากล จำกัดแนวเพลงไว้แถว ๆ R&B (ประเภทโหยหวน) Hip Hop (โหวกเหวกโวยวายพูดจาไม่รู้เรื่อง) แล้วก็เพลง Pop Dance (ที่ดูดีมีชาติตระกูลกว่าของไทยเยอะ)
เพลงภาษาอังกฤษในแนว ๆ นี้แบ่งง่าย ๆ ก็เป็นสองแนวที่ต่างกันชัดเจน (ขนาดภาษาอังกฤษเหมือนกัน มันยังอุตส่าห์แบ่งว่าแบบ US หรือ UK อะไรนักหนาก็มะรู้ เทือกเถาเหล่ากอเดียวกันแท้ ๆ)
เดิมทีเดียวผมเริ่มฟังเพลงจากฝั่งอเมริกาก่อน ก็พวก Destiny’s Child, Rihanna อะไรประมาณนี้ ต่อมาก็เริ่มรู้จักแล้วชอบ Sugababes, Mis-Teeq, Girls Aloud, จิ๋มแมว etc. เออ .. ฟังทีแรกก็ว่ามันแปลก ๆ แปลกในที่นี้ไม่ใช่ว่าไม่เพราะ หรือไม่ดีนะ แต่มันไม่คุ้นหูเหมือนฟังแนว Destiny’s Child กะ เจ๊ห่าน ประมาณนั้น
พอฟังนาน ๆ เข้า ดูจากสไตล์การร้อง ดนตรี หรือแม้กระทั่ง MV ก็เลยเข้าใจแบบถ่องแท้แล้วว่า นอกจากภาษามันจะแอบแบ่งแยกกันแล้ว แนวดนตรี กลิ่นอาย และวัฒนธรรมทางดนตรีมันยังจะอุตส่าห์ต่างกันได้อีก
กล่าวโดยง่ายคือ เพลงฝั่ง US จะเหมาะสำหรับเปิดตอนมืด ๆ แกล้มเหล้าและปลาหมึกย่าง ส่วนเพลงฝั่ง UK นั้นเหมาะจะเปิดกลางแจ้ง จิบคอกเทลในสวน หรืองานกล้างแจ้งกลางถนนอะไรประมาณนั้น
ทำไมถึงทำให้รู้สึกอย่างนั้น ? เออเนอะ เพลงฝั่ง US มักจะมีกลิ่นอายฮิปฮอบแฝงอยู่เกือบทุกอณู มันจะดิบ ๆ ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย เหมาะจะโยกไม่มีแบบแผน (และถ้ามึนหน่อย ๆ จะมันส์มากขึ้น) ส่วนเพลงฝั่ง UK มันจะตึ้บ ๆ ๆ ลงล็อกไปเลย การแสดงจะดูเป็นระเบียบแบบแผน จะมันส์ก็มันส์อย่างมีกฏเกณฑ์ อะไรประมาณนั้น
ถ้าถามว่าชอบฝั่งไหนมากกว่า ก็ต้องบอกว่าร้องเดี่ยวต้องฝั่ง US แต่ถ้าเป็นหมู่ต้อง UK จะให้อรรถรสความเป็น Girls Band ที่เข้มข้น ดูน่ารักน่าชัง ดูว่าเป็นกลุ่มจริง ๆ นะอะไรประมาณนั้น
(วันนี้วันอาทิตย์นะครับ อย่าคิดมาก 555+)
