เทคนิคการเลือกซื้อมือถือให้โดนใจ (Part 2)

ก่อนอื่น เพื่อน ๆ ที่อ่านผ่าน Feed กัน เข้ามาดูหน้าเวบกันหน่อยนะครับ เปลี่ยนธีมแล้ว อิอิอิ

………………………………………………………………………

มาถึงตอนที่ 2 ของการเลือกซื้อมือถือให้โดนใจกันแล้ว อันที่จริง ภาคแรกนั้นก็ค่อนข้างสมบูรณ์ในสาระแล้วล่ะครับ แต่ยังมีเกร็ดเล็ก เกร็ดน้อยที่อยากจะแนะนำ เพื่อให้ได้เครื่องที่ถูกใจที่สุด และดีที่สุด ที่คุณ ๆ พึงจะจ่ายเงิน (หรือพึงจะผ่อน) กันครับ

ใจเย็น ๆ หากมีของเย็นอยู่ในมือ ใจร่ม ๆ หากมือว่าง ๆ แต่ไม่อยากน้ำตาตก อันนี้ก็ตามที่ผมพูดเอาไว้เมื่อภาคแรก ก่อนอื่น ต้องเข้าใจธรรมชาติของมือถือแต่ละยี่ห้อ จะแบ่งเป็นดังนี้ครับ

1. ธรรมชาติของความเสถียร Sony Ericsson เป็นยี่ห้อที่มีเฟิร์มแวร์ให้อัพเดทกันอย่างสนุกสนาน มีการอัพเดทผ่าน GPRS หรืออัพเดทง่าย ๆ ผ่านคอมพิวเตอร์ของคุณ (อาศัยเน็ตความเร็วสูงหน่อย) หมายความว่าอย่างไร หมายความว่า ตัวเฟิร์มแวร์แรก ๆ ที่ออกมาอาจจะเอ๋อ ล่าสุดรุ่นใหม่ ๆ ของ SE นี่อืดเกือบทุกรุ่น ก็ต้องไล่ตามอัพเดทเฟิร์มแวร์กันสนุกสนาน อาจจะดูว่าไม่เสถียร แต่ก็ให้ความรู้สึกที่ว่าเค้าเหลียวแลเรา และผลิตภัณฑ์ที่ออกมาแล้วพอสมควร อย่างไรก็ตาม Nokia, Motorola ก็มีบริการอัพเดทง่าย ๆ อย่างนี้เช่นเดียวกัน ผิดกับ Samsung ที่มั่นใจในเฟิร์มแวร์ของตัวเองมาก ถ้าไม่เกิด Bug นรกแตกจริง ๆ พี่แกไม่มีทางอัพเดทเฟิร์มแวร์เด็ดขาด และการอัพเดทแต่ละครั้ง คุณจะต้องเอาเครื่องเข้าศูนย์บริการ และรอไม่ต่ำกว่า 3 ชั่วโมง ซึ่ง Non-Sense มากครับ (LG ผมไม่มีข้อมูลครับ แต่คาดว่าก็คงแนวเดียวกันกับเพื่อนร่วมชาติเค้านั่นแหละ)
2. ธรรมชาติของวัฏจักรราคา เมื่อก่อนค่ายมือถือที่สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้กับสาวกมากที่สุดคงหนีไม่พ้น Motorola ที่ดั๊มพ์ราคา V3 จากมหาเทพกลายมาเป็นกรรมกรได้แบบเจ็บปวดสุด ๆ แต่มันก็เป็นตำนานไปแล้วล่ะครับ เพราะเมื่อไม่นานมานี้ Samsung ได้สร้างนิราศ i450 และ i550 รวมถึง F330 และอื่น ๆ อีกมากมาย เรียกได้ว่าคนที่ซื้อไปขณะที่มันยังแพง ๆ น้ำตาไหลเป็นสายเลือดกันเลย อย่าง Samsung F480 ผมก็อยากได้นะครับ แต่นั่งใจร่ม ๆ รอเค้าหน่อย ก็เปิดตัวมาได้เดือนนิด ๆ ราคามันลงไป 1,000 กว่าบาทแล้ว เห็นสวรรค์รำไรแล้วมั๊ยล่ะนั่น เอิ๊ก ๆ แต่…ก็อย่างที่บอกไว้ในภาค 1 ว่าทฤษฎีนี้ห้ามนำไปใช้กับ Nokia, Sony Ericsson, LG เพราะมันไม่คุ้มที่จะรอราคา 3 ยี่ห้อนี้ลงครับ มันลงก็จริงแต่ช้า ไม่เห็นความต่าง ถ้าคิดเป็นต้นทุนค่าเสียโอกาสในแบบเศรษฐศาสตร์ คุณจะขาดทุนเยอะเลยครับหากรอ (แต่คนที่คิดแบบเศรษฐศาสตร์ก็ไม่มีใครรวยนะครับ เอิ๊ก ๆ +) เอาเป็นว่า ถ้าไม่รัก ไม่จำเป็น ไม่อยากกกกกกกกกกกกกก จนห้ามใจไม่ไหว อย่าเพิ่งซื้อตอนมันเปิดตัวครับ รอดูทิศทางลมให้แน่ให้นอน แต่ก็อย่าใจเย็นมาก เพราะบางครั้งผู้จัดจำหน่ายก็ทำแสบ อย่าง Nokia 5700 รุ่นที่ถือว่า “ดี” มาก ๆรุ่นหนึ่งของโนเกีย วางขายได้เพียง 3 เดือนก็หายไปจากตลาดอย่างรวดเร็ว เหตุเพราะมันดีเกินไป ดีจนไปตีตลาด N Series กระจุยกระจาย เนี่ยล่ะครับ บาปกรรมของความโลภ ? และความใจเย็น ? (นั่นมันเหตุการณ์เมื่อในอดีตปลายปีที่แล้วครับ ณ ปัจจุบัน เสปกรุ่นนี้มันก็ขนมถั่วแปบไปแล้วล่ะ แต่พูดเพื่อให้ลองคิดถึง ณ เวลานั้นดู)

ซื้อที่ไหนก็สำคัญ แล้วเมืองหลวงของโทรศัพท์มือถืออย่าง “มาบุญครอง” ล่ะ ไว้ใจได้แค่ไหน จริง ๆ พูดสั้น ๆ ง่าย ๆ ได้ความว่า “อย่า” เพราะสิ่งดีสิ่งเดียวที่คุณจะได้จากการซื้อที่มาบุญครอง ทั้งร้านขายส่ง ร้านตู้ นั่นก็คือ ราคาที่ (มักจะ) ถูกกว่าศูนย์  เท่านั้นเองครับ นอกนั้นคุณจะได้ บริการหลังการขายที่เลวมาก เพราะมันจะไล่คุณเข้าศูนย์ฯ เพียงสถานเดียว แม้เครื่องจะเอ๋อเมื่อลองต่อหน้าร้านมันนั่นแหละ ต่อมา ประกัน 1 ปีของคุณ จะถูกบั่นทอนจนอาจจะเหลือไม่กี่เดือน หรือไม่เหลือแล้วก็ได้ เป็นยังไง จะอธิบายในย่อหน้าถัดไปครับ

เรื่องประกันศูนย์ฯ สำหรับมือถือมือ 1 ศูนย์ฯ ในความหมายนี้ ก็คือศูนย์ที่เอาเครื่องรุ่นนี้มาจำหน่ายในประเทศไทย ซึ่งส่วนมากก็จะเป็นศูนย์ตัวแทนของยี่ห้อนั้น ๆ แหละครับ เช่น Nokia ก็เอาเข้ามาผ่าน Nokia ประเทศไทย ส่วนที่เราเห็น Void ยี่ห้อ MLink บ้าง UD บ้าง JayMart บ้าง นั่นคือ ร้านเหล่านี้เค้าก็จะไปรับมาจากศูนย์ใหญ่อีกทีนึง ในขั้นตอนนี้เรียกว่า “ตัวแทนจำหน่าย” ประโยชน์ของ Void แต่ละยี่ห้อ แต่ละตัวแทน ก็คือเราสามารถฝากเครื่องเข้าศูนย์ได้ที่เจ้านั้น ๆ โดยที่เค้าไม่เกี่ยงงอน ซึ่งเครื่องที่เราเอาไปส่งตามศูนย์ต่าง ๆ เค้าก็ต้องส่งไปซ่อมที่ศูนย์ใหญ่ คือ Nokia Care อยู่ดี เพราะฉะนั้น หากคุณหา Nokia Care เจอ ก็เอาเครื่องไปซ่อมที่นั่นได้เลย อันที่จริงเร็วกว่าเอาไปเข้าศูนย์ที่ซื้อมาด้วย ในที่นี้ยกตัวอย่าง Nokia นะครับ ยี่ห้ออื่นก็ตามนี้เดี๊ยะเลย

ประกันของคุณจะเต็ม 1 ปีได้ คุณจะต้องซื้อจากศูนย์ และได้ “ใบกำกับภาษี” มาเท่านั้น แน่นอนว่า “ใบกำกับภาษี” จะไม่มีแน่นอนหากคุณไปซื้อตามร้านส่ง ร้านตู้ในมาบุญครอง หรือตามห้างต่าง ๆ ทำไมน่ะเหรอครับ…

ในขั้นตอนการจัดจำหน่าย เมื่อตัวแทนจำหน่ายเช่น UD JayMart Blisstel etc. ไปเอาเครื่องมาจากศูนย์ฯ ต่าง ๆ แล้ว ส่วนหนึ่งเค้าก็จะกระจายสินค้าไปตามร้านค้าที่เป็นแบรนด์ของเขา อีกส่วนหนึ่งก็เอามาขายให้กับ “ร้านขายส่ง” แล้วร้านขายส่งก็มาขายปลีกให้เรา รวมถึงขายให้ร้านตู้ เอามาวางขายกันเหลือนสารพัดห้าง ตามที่เราเห็น ๆ กัน

ขั้นตอนการออกใบกำกับภาษี จะออกได้จาก “ศูนย์ฯ” เท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นศูนย์ฯ เจ้าของยี่ห้อ หรือศูนย์ที่เป็นตัวแทนจำหน่าย ดังนั้น เมื่อคุณมาซื้อในชั้นที่เป็นร้านขายส่ง และร้านตู้ แน่นอนว่ามันไม่มีใบกำกับภาษีแล้วล่ะครับ เพราะใบกำกับภาษี มันออกมาเป็นกระตั้ก ๆ เมื่อตอนร้านส่งไปยกล๊อตมาจากตัวแทนจำหน่ายแล้ว เมื่อไม่มีใบกำกับภาษี แล้วการรับประกันของคุณจะเต็ม 1 ปีหรือไม่ ขอบอกว่า การรับประกันมันเริ่มนับจากวันที่บนใบกำกับภาษี ดังนั้น เครื่องที่อยู่ในร้านส่ง และร้านตู้ ไม่มีทางที่ประกันจะเต็ม 1 ปีแน่นอน ก็ต้องวัดใจกันล่ะครับ ว่าเครื่องมันไปดองอยู่ที่ร้านนานกี่วัน กี่เดือน กี่ปี บางทีประกันก็หมดจนเกลี้ยง แล้วมันคุ้มไหมที่คุณจะไปจ่ายราคามือ 1 เพื่อมือถือที่ไม่มีประกัน (แต่ถ้ามันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ราคาที่ถูกกว่าก็เย้ายวนให้เราไปซื้อตามร้านส่ง หรือตามร้านตู้นะครับ ก็เลือกเอาละกัน ว่าจะยอมแลกไหม)

การย้อมเครื่อง มันเป็นนิราศเรื่องยาวมากกกก ที่ให้สอนคงไม่มีวันจบ เอาเป็นว่าซื้อตามศูนย์ดีกว่าครับ ปลอดภัยกว่า หากมีปัญหาใด ๆ หรือโดนตุกติก เราก็ยังร้องเรียนได้เป็นเนื้อเป็นหนังมากกว่า เพราะเค้าคงไม่สามารถปิดหนีเราง่าย ๆ เหมือนร้านตู้ (การย้อมเครื่อง คือ การชัก สลับ สับเปลี่ยน อุปกรณ์ที่มากับชุดจัดจำหน่าย ทำให้ไม่เป็นไปตามมาตรฐาน เช่น อาจเอาของจริงออกไป เอาของปลอมมาใส่แทน หรือเอาเมมการ์ดออก ซึ่งสิ่งเหล่านี้ สามารถศึกษาก่อนซื้อได้จากเวบไซด์ เวบบอร์ดต่าง ๆ หรือผู้ที่ซื้อมาใช้แล้วก็ได้ครับ)

เอาล่ะ ผมว่ามันยาวพอสมควรแล้วล่ะครับ สงสัยอะไรอีกทิ้งคำถามไว้ได้ ไม่เข้าใจตรงไหนก็ทิ้ง ๆ เอาไว้ เด๋วจะมาต่อภาค 3 ให้ครับ