พิการซ้ำซ้อน

ก่อนอื่นขอแจ้งข่าวก่อนว่าจอ LCD แซมซังสุดเลิฟ ได้หายพิการและกลับมาประจำการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พอห่างจากมันไปนาน ๆ โดยใช้แต่โน๊ตบุ๊ค ไปเจอจอ 19 นิ้วถึงกับอึ้ง “เฮ้ย! ทำไมมันใหญ่งี้วะ” ติดใจ อยากกลับไปใช้จอใหญ่ ๆ ซะอีกแล้ว ไม่ได้ ๆ เด๋วน้องขาวนวลเค้าจะน้อยใจเนอะ อิอิอิ

เอาจอไปส่งเคลมที่ไอทีซิตี้ สาขาพันติ๊บงามวงศ์วาน ว่าแล้วเลยเดินหาสายแลนแบบ Cross ซะหน่อย จะได้เชื่อมข้อมูลระหว่างโน๊ตบุ๊คกะพีซี หยิบสายแลนเป็นถุง ๆ มาถามลุงเจ้าของร้านว่า “สายครอสหรือเปล่าครับ” แกตอบว่า “สายแลนครับ” วางแล้วเดินอมยิ้มหนีเลย ไม่ไหว ๆ จำราคาได้อย่างเดียวชิมิ เลยมาได้ที่ร้านถัดมา เจ๊แกก็ทำตั้งน๊านนน กว่าจะได้ ไม่รู้ว่าจั๊มสายถูกรึเป่าด้วยนั่น ไอ้เรารึ เรียนก็เรียนมา แต่ก็คืนอาจารย์ไปในวันที่ส่งงานนั่นแหละ เอิ๊ก ๆ ๆ

กลับมาด้วยความรู้สึกว่า เออ พีซีตูมีการ์ดแลนรึว๊า เหมือนจะถอดออกตั้งแต่ใช้ Wireless USB เมื่อสมัยเรียนมหา’ลัยแล้ว เป็นงั้นจริง ๆ ด้วย หลังเคสกลวงโบ๊ ต้องกลับไปพันติ๊บอีกรอบเพื่อซื้อการ์ดแลนอีกแล้ว น้ำมันถูกด้วยเนอะ หุหุหุ

ช่วงนี้พิการซ้ำซ้อนหลายอย่างจริง ๆ ครับ หัวก็ยังไม่หายปวด กลายเป็นว่ายาเป็นกำ ๆ ที่หมอให้มากินแต่ละมื้อ ประสิทธิภาพไม่สู้พาราฯ 1 เม็ดเลย กินพาราเม็ดเดียวหายปวด (4-5 ชั่วโมง) แต่กินยาหมอก็เนี่ย ปวดตึ้บ ๆ ๆ เหมือนเสาเข็มเจาะซิลิเบลลั่มอยู่เนี่ย อยากกรี๊ดให้ตึกร้าว แต่ตระหนักดูแล้วว่าคงไม่หายปวด เลยนั่งเงียบ ๆ ดีกว่า หุหุหุ

เรื่องเรียน ป.โทก็เครียดอีกครับ พรุ่งนี้คงต้องไปคุยกะพี่ที่สนิทแล้วล่ะ ว่ามันด้วยสาเหตุอะไร เค้าถึงหมั่นไส้ผมกันจัง อันนั้นเรื่องนึง อีกเรื่องนึงคือท้อกับการอ่านหนังสือมากครับ ลำพังเป็นคนเกลียดหนังสือหนา ๆ นี่แต่ละเล่มเฉียด ๆ หรือเกิน 2 นิ้วทั้งนั้น (ความหนา) แค่เห็นก็ปวดหัวแล้วครับ ไม่ต้องถึงกับเปิดดูหรอก เรื่องเรียนอีกเรื่องนึงก็คือรายงาน ไอ้ที่ส่งไปก็ดันลืมอ่านโจทย์ให้รอบคอบ วัตถุประสงค์ก็ไม่มี บรรณานุกรมก็ไม่มี คะแนนจะเหลืออะไรว๊าเนี่ย วิชานี้ไม่ถึง B แหงม ๆ (ถ้าไม่ถึง B จริง ๆ ก็จะเลิกเรียนเลยครับ เพราะดันทุรังเรียนต่อไปก็ไม่มีทางจบ เนื่องจากทำวิทยานิพนธ์ไม่ได้ ส่วนจะให้ไปลงแผน ข. ก็จะไม่ผ่านตรงสอบประมวลผลทุกรายวิชาที่เรียนมาอยู่ดี ไม่รู้จะดันทุรังไปทำไม) ตั้งใจไว้ว่าถ้าบังเอิญจบ ป.โท จะลาออกไปเป็นครู หรืออาจารย์ตามเรื่องตามราว ก็ว่ากันต่อไปแล้วกันเนอะ

อันที่จริง ช่วงนี้ก็มีปัญหาชีวิตอีกนิดหน่อย ทั้งปัญหาทางบ้าน และปัญหาเรื่องความเหงา คือ เราเห็นผู้คนมากมาย เรามีเพื่อนก็พอสมควร แต่เราไม่มีคนที่จะมาโอบอุ้มเราเมื่อเราท้อ เอาง่าย ๆ ในช่วงที่ผมป่วย ไข้ขึ้นหนัก ๆ แล้วนอนพะงาบ ๆ อยู่ในห้อง ก็ได้แต่คิดว่าคงต้องรอกลิ่นโชยล่ะมั้ง ถึงจะมีใครรู้… ก็อยากมีคนดูแล (นิดนึง) แต่วัน ๆ ก็ได้แต่ทำงาน กะก้มหน้าฟังเพลงงุด ๆ หมกตัวเล่นเน็ตอยู่ในห้อง สาธุ! คงจะเจอเข้าซักวันล่ะเนอะ

เปงไงล่ะ พิการซ้ำซ้อน สมดังชื่อเรื่องไหมครับ อิอิอิ